Otworzyłam oczy,w pokoju nie było mojego chłopaka,pomyślałam,że pewnie zgłodniał.Po przebudzeniu poszłam do łazienki odbyc poranne czynności jak codziennie.
Ubrałam sie w spodnie z niskim krokiem ,szeroką niebieska bluzke z rysunkiem ciasteczkowego potwora i vansy.Zeszłam na dól zobaczyć co robia chłopcy.
Wszyscy razem siedzieli na kanapie w salonie i sie o coś kłócili.
-Ej chłopaki co jest z Wami ? Czemu sie kłócicie ?-w tamtej chwili nie wiedziałam co mam myśleć
-Alex nie interesuj sie- Harry zaczął na mnie krzyczeć
-Nie krzycz na nią -Nialler obraniał mnie
-To niech sie nie wtrąca w nie swoje sprawy a tak wogóle to mogłaby sie od nas wyprowadzić nie potrzebujemy Cie tu-H
-Styles co Ty wygadujesz? Alex jest naszą przyjaciółką i ma prawo mieszkac z nami-Z
-Właśnie Harry ogarnij sie i przestań mówić takie głupoty-Lou
-Chłopaki on ma racje ,nie potrzebnie sie tu wprowadzałam przeze mnie macie kłopoty z fankami i wgl.bedzie lepiej jak sie wyprowadze i zapomnijcie o mnie-rozpłakałam sie
-Alex Harry nie chciał tego powiedziec nie wyprowadzaj sie-Z
-Chłopaki to nie ma sensu ja przepraszam Was...-pobiegłam do pokoju
Oddalając sie od "przyjaciół" słyszałam jak zaczeli sie kłócić i wyzywać.
Wpadłam do pokoju i żuciłam sie na łóżko.Płakałam jak jeszcze nigdy dotąd.Zranił mnie ....tak cholernie mnie zranił...Wydawało mi sie,że jestem silna i mam na wszystko wyjebane,na wszystkie hejty,groźby od fanek i ogólnie,że dam sobie ze szystkim rade sama.Myliłam sie....
Wcale nie jestem taka silna jak sobie wyobrażałam....
Poleżalam jeszcze chwile i zaczełam sie pakować.Wtedy do pokoju wbiegł Niall.
-Alex nie rób tego prosze-mówił przez łzy
-Niall ja...ja nie moge juz tego dłużej ciagnąc przepraszam.-płakalam coraz bardziej
-Alex ,ale ja Ciebie kocham wiec nie mozesz mnie zostawic
-Ja Ciebie też kocham i to jest trudna decyzja,ale Harry mi coś uświadomił.Ty ...Wy jestesteści gwiazdami a ja tylko zwykłą nastolatką.Wybacz,ale musze juz jechać-zamknełam walizke i zbiegłam na dół ,gdzie siedział Harry,Liam,Louis ,Zayn i po chwili Niall
-Alex czyli jednak sie wyprowadzasz?-Liam
-Tak wyjeżdzam-powiedziałam i popatrzyłam sie jeszcze raz...ostatni raz na nich
-Alex nie musisz tego robić-Louis
-Musze ...nie moge Wam dłużej przeszkadzac nie potrzebnie sie wtrąciłam w Wasze życie -powiedziałam i wybiegłam z domu prosto do taxówki
Byłam na lotnisku i udałam sie kupieć bilet.Nie wiedziałam gdzie lece,chciałam być jak najdalej od tego miejsca.
Zdecydowałam sie,że polece do Polski.Usłyszałam ,że mój lot za chwile bedzie wiec ruszyłam w strone stewardessy.W głębi duszy miałam nadzieje,że Niall po mnie przyjedzie,ale sie myliłam.Nie było żadnego z nich...
Jestem juz w środku,w samolocie do mojego życia...do życia w Polsce.Nie powinnam wogóle z tamtąd wyjeżdzać,może byłoby mi łatwiej.
Założyłam słuchawki i zasnełam.Obudził mnie jakiś facet,który powiedział,ze jestesmy juz na miejscu.
Wysiadłam i też taksówką udałam sie do domu mojej babci.Jak zwykle dom był pełen ludzi.Zaskoczyłam wszystkich moim przybyciem.
Zapytałam czy moge zostać na noc i oczywiscie sie zgodzili.Nastepnego dnia postanowiłam,ze pojade do domu ,w którym kiedyś mieszkałam.Rodzice powiedzieli,że moge tam wracać kiedy tylko chce bo został on przepisany na mnie i Liama.Wyprowadziliśmy sie do Londynu 5 lat temu a dom został pusty.
Ujrzałam w jakim jest stanie i troche sie przestraszyłam.Nie było komu jego sprzątać.Niestety moi dziadkowie ,którzy mieszkali niedaleko nas wyjechali do Niemiec do rodziny i kontakt mój i ich się urwał.Kontaktują sie oni z Mama i Tatą ,ale ja nie mam z nimi dobrego kontaktu.
Rozejrzałam sie po domu i wszystkie wspomnienia wróciły.Wziełam sie wiec za sprzątanie.
Byłam strasznie zmeczona ,ale miałam dośc siły aby udac sie na zakupy.Na szczeście niedaleko był market wiec poszłam na piechote.
Tam również mnie nie rozpoznali bynajmniej niektórzy.Spotkałam sie tam ze znajomymi jeszcze z gimnazjum opowiadali mi o swoim życiu.Ja nie miałam co im opowiadać bo wszystko wiedzieli albo z telewizji albo z gazety albo z innych źródeł infromacji.Pożegnaliśmy sie i zaczełam wybierać potrzebne mi produkty.
Sprawdziłam czy kupiłam wszystko i podeszłam do lady zapłacić.Szybkim krokiem poszłam do domu.
Zrobiłam sobie kolacje i usiadłam przed telewizorem.Oglądałam jakis smutny film romantyczny i zasnełam.Obudził mnie dzwiek telefonu spojrzałam na zegarek ,który pokazywał ,że była godzina 23 :46.Dzwonił nie kto inny jak Niall.Zastanawiałam sie czy odebrać ,ale postanowiłam,że jednak odbiore.
-Tak?-spytałam nie pewnie
-Alex wróć do mnie prosze-nie mogłam go prawie zrozumieć bo strasznie płakał
-Niall ja ...nie moge do Ciebie wrócić przepraszam,że mnie poznałeś ,że pozwoliłam żebys sie we mnie zakochał Ty nie zasługujesz na mnie.
-Przestań piepszyć ja bez Ciebie nie mam po co żyć
-Nawet tak nie mów...prosze zapomnij o mnie ...na pewno poznasz kogoś lepszego i zakochasz sie i bedziesz szczęsliwy-po tych słowach rozłączyłam sie i rozpłakałam jak głupia,dławiłam sie przez łzy napływające do moich ust.Przez myśl nawet przeszło mi samobójstwo,ale pomyślałam,że nie warto.
Długo jeszcze zastanawiałam sie nad sensem mojego życia...życia bez Nialla i chłopaków,aż zasnełam.Śniło mi sie,że spotkałam sie z Niallem.To był mój najlepszy sen,tym bardziej,że tylko to mi zostało,zostały mi tylko wspomnienia .Wiedziałam,że już nigdy ich nie zobacze.Czułam jak przez sen moja poduszka staje sie coraz bardziej mokra,co mnie rozbudziło.Spojrzałam na telefon i była godzina 02:15 i zero wiadomości i zero nieodebranych połączeń.Myślałam,że chociaż którys z nich do mnie zadzwoni,ale po chwili sama sie z siebie śmiałam.Przecież to ja ich zostawiłam wiec nie mam sie czemu dziwić.Lezałam jeszcze z godzine i zasnełam ,naszczescie ani razu tej nocy juz sie nie obudziłam.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz